Remco Evenepoelek (Red Bull–BORA–Hansgrohe) bere izena urrez idatzi du Donostia Klasikoaren historian. Belgikarrak laugarren aldiz irabazi du lasterketa eta, horrela, Marino Lejarretaren hiru garaipenen marka gainditu du. Richard Carapaz izan da bigarren eta Ben Tulett hirugarren, 45. edizio ikusgarri baten amaieran.
Ihesaldi luzea eta erritmo handia hasieratik
Lasterketa abiatu bezain pronto osatu zen eguneko ihesaldia, Tim Rex, Iñigo Elosegui, Ådne Holter, Valentin Ferron, Lorenzo Quartucci, Nicolas Alustiza, Nickolas Zukowsky eta Joan Bou protagonista zituela. Gehienezko aldea hiru minutu eta bost segundokoa izan zen, baina tropelak ez zien inoiz askatasun handirik eman.
Joan Bouk mendiko puntu gehien bildu zituen lasterketaren lehen zatian, Itzulian erakutsitako erasokortasuna berriro agerian utziz. Bien bitartean, faboritoen taldeak erritmoa handitu zuen Jaizkibelera iritsi aurretik, ihesaldia pixkanaka neutralizatzeko.
Jaizkibel eta Erlaitzek hautsi zuten lasterketa
Jaizkibelgo lehen maldetan mugimendu ugari izan ziren. Bart Lemmen, Sean Quinn eta Michael Leonard saiatu ziren tropel nagusitik ihes egiten, Tim Rex bakarrik buru zela une batez. Red Bull–BORA–Hansgrohek, ordea, lasterketaren kontrola hartu zuen eta aldeak ia erabat murriztu zituen.
Hondarribia igaro ondoren etorri zen eguneko unerik erabakigarrienetako bat. Helmugarako 49 kilometro falta zirenean, Evenepoelek bizikleta aldatu behar izan zuen arazo mekaniko baten ondorioz. Taldearen kudeaketa eskasak bakarrik utzi zuen belgikarra, eta 40 segundo galdu zituen tropelarekiko. Erlaitzera iritsi aurretik bakarka egin behar izan zuen ahalegin handiena, gero taldekideen laguntza jaso bazuen ere.
Aurrealdean, UAE Team Emirates XRG, Lidl-Trek eta Team Visma Lease a Bikek lasterketa gogortu zuten. Giulio Ciccone buru zuen faboritoen taldeak aurreko iheslari guztiak harrapatu zituen, eta Evenepoel oraindik atzetik zebilen. Une horretan, 35 segundo galduta zituen liderrengandik.
Itzulera ikusgarria eta Murgilen erabakia
Belgikarrak ez zuen amore eman. Helmugarako 33 kilometro falta zirenean berriro elkartu zen aurreko taldearekin, ahalegin ikusgarri baten ondoren. Berehala, Maxim Van Gilsi agindu zion erritmoa jartzeko, lasterketa azken igoerarako prestatuz.
Arrietatik aurrera tentsioa berriro handitu zen, eta Murgilgo malda gogorretan iritsi zen eraso erabakigarria. Evenepoel izan zen lehen kolpea jo zuena, baina Richard Carapaz bere gurpilean itsatsita joan zen une oro. Belgikarrak hainbat aldiz saiatu zen aldea irekitzen, baina ekuadortarrak ez zuen ahultasun zantzurik erakutsi.
Bi txirrindulariek batera gainditu zuten Murgil eta azken zortzi kilometroetan buruz buruko lehia eskaini zuten Donostiako Boulevarderaino. Atzetik Giulio Ciccone gertutik zetorren arren, ezin izan zuen biengana iritsi.
Sprint ikusgarria Boulevardean
Boulevardeko helmugan Evenepoel izan zen azkarrena esprintean. Garaipen horrekin Donostia Klasikoa laugarren aldiz irabazi du eta lasterketaren historiako txirrindularirik arrakastatsuena bihurtu da, Marino Lejarreta atzean utzita.
Richard Carapazek bigarren postua eskuratu zuen, eta Ben Tullet hirugarren izan zen. Mendiko sailkapena Lorenzo Quartuccik irabazi zuen; sprint berezien sailkapena Jay Vinek; gazterik onena Jan Christen izan zen; euskal txirrindularirik onena Pello Bilbao; Team Visma | Lease a Bike talde onena izendatu zuten, eta Bart Lemmen aukeratu zuten lasterketako txirrindularirik borrokalariena.
Zer da Donostia Klasikoa?
Donostia Klasikoa nazioarteko txirrindularitzako egun bateko proba entzutetsuenetako bat da. 1981ean sortu zen eta urtero Donostian jokatzen da, munduko txirrindulari onenetako asko erakarriz. UCI WorldTour egutegiko lasterketa izanik, denboraldiko hitzordu garrantzitsuenetako bat da.
Bere ibilbide malkartsuak eta Jaizkibel, Erlaitz edo Murgil bezalako igoera ospetsuek lasterketa ikusgarri eta selektiboa bihurtu dute urteetan zehar. Donostiako Boulevardean amaitzen den proba honek txirrindularitza zaleen artean prestigio handia du, eta Euskal Herriko kirol egutegiko ekitaldirik esanguratsuenetako bat da.
