Mundu osoaren begiak New Yorken izango dira igande gauean. Espainiak eta Argentinak 2026ko Munduko Kopako final handia jokatuko dute, azken urteetako bi selekziorik sendoenak aurrez aurre jarriko dituen neurketan. Talde biek txapelketa bikaina osatu dute, baina finalaren aurreko orduetan bada protagonista guztien gainetik nabarmentzen den izen bat: Mikel Oyarzabal.
Real Sociedadeko kapitain ohiak beste behin erakutsi du futbol handieneko eszenatokietan hazten den jokalaria dela. Ez da soilik Espainiaren goleatzaile nagusia; erabakigarria izateko duen gaitasuna da bere benetako bereizgarria. Finalak dira bere habitat naturala.
Finalak iristen direnean, Oyarzabalek ez du huts egiten
Futbolaren historian oso gutxik har dezakete harro Oyarzabalen estatistika. Profesional gisa jokatutako sei finaletan sei gol sartu ditu. Ez Cristiano Ronaldok, ez Lionel Messik, ezta azken hamarkadetako beste izar handiek ere ez dute halako eraginkortasunik erakutsi finaletan.
Realarekin Errege Kopako bi final jokatu eta bietan gola egin zuen, biak penaltiz. Espainiako selekzioarekin, berriz, Nations Leagueko bi finaletan, Europako Txapelketako finalean eta Joko Olinpikoetako finalean ere sareak zulatu ditu. Momenturik handienetan, presioa gehien estutzen duen unean, eibartarra beti agertu da.
Are gehiago, penaltien puntutik erakusten duen lasaitasuna ia harrigarria da. Final bateko hamaika metroko jaurtiketa askorentzat zama bihurtzen den bitartean, Oyarzabalentzat aukera bat baino ez da. Ez du huts egin.
Munduko Kopan ere marka historiko baten bila
Txapelketa honetan ere mailarik gorenean aritu da. Frantziaren aurkako finalaurrekoan sartutako golarekin bost goleko langara iritsi zen, Emilio Butragueño eta David Villaren erregistroa berdinduz.
Argentinaren aurka gola egingo balu, historiako lehen espainiarra izango litzateke Munduko Kopa berean sei gol sartzen. Datu huts bat baino gehiago da: azken hilabeteetan erakutsi duen bilakaeraren isla da. David Villaren selekzioarekin lortutako goleko marka historikoa urrun duen arren, denboraldi honetan 14 gol sartu ditu elastiko gorriarekin, aurrekaririk gabeko kopurua erasoko jokalari espainiarren artean.
Talde sendo baten lider isila
Luis de la Fuenteren Espainiak txapelketa osoan gora egin du. Hasierako zalantzak atzean utzita, Frantziaren aurkako finalaurrekoan erakutsi zuen zergatik zen txapela irabazteko hautagai nagusietako bat.
Hala ere, bidea ez da erraza izan. Kanporaketetan hainbat futbolarik hartu dute protagonismoa une jakinetan. Horien artean dago beste realzale ohia, Mikel Merino, Portugalen eta Belgikaren aurkako kanporaketetan azken txanpan sartutako bi golekin Espainiari bizia eman ziona. Bi tanto horiek gabe, ziurrenik New Yorkeko finala amets hutsa izango zen.
Kontrako egoera bizi izan du Martin Zubimendik. Udan Real Sociedad utzi ostean, oraindik ez du minutu bakar bat ere jokatu Munduko Kopan. De la Fuentek ez dio aukerarik eman orain arte, baina selekzioaren barruan taldeari egiten dion ekarpena eta prestutasuna etengabe goraipatu dituzte.
Errespetuz beteriko finala
Finalaren bezperako agerraldietan bi selekzioetako protagonistek hitz berberak errepikatu dituzte: errespetua eta miresmena.
Luis de la Fuentek Argentinarekiko «miresmena, miresmena eta miresmen gehiago» baino ez duela sentitzen adierazi zuen, eta Lionel Scalonik ere ez zuen zalantzarik izan Espainia txapelketako talderik onenetakoa dela esateko. Emiliano «Dibu» Martinezek ere nabarmendu zuen Espainiaren indarra ez dela Lamine Yamalen talentura mugatzen, baizik eta talde osoaren antolakuntzan eta joko kolektiboan.
🎙️ "Tanto Scaloni como yo coincidimos en muchos principios y formas de pensar. Creo que no somos equipos tan diferentes".
➡️ "El partido será muy iguadado, de detalles, pero debemos de imponernos".
🗣️ Luis de la Fuente, seleccionador nacional.#VamosEspaña | #CopaMundialFIFA pic.twitter.com/v0VmXKG7fS
— Selección Española Masculina de Fútbol (@SEFutbol) July 17, 2026
Argentinak, hala ere, badaki nola irabazi sufrimendutik. Txapelketa honetan hainbat aldiz egoera zailetatik altxatu da, eta Lionel Messik gidatutako taldeak berriro ere historiaren aurrean dago.
Fokuen erdian egon gabe egiten du handiena
Oyarzabalen arrakastaren sekretua ez dago titular ikusgarrietan. Ez da keinu handien futbolaria, ezta protagonismoa bilatzen duenetakoa ere. Isilean lan egiten du, taldearen mesedetan jokatzen du eta une erabakigarrian agertzen da.
Horregatik bihurtu da azken urteetako Espainiako selekzioaren erreferentzia nagusietako bat. Baliteke aurkariari beldur gehien ematen dion izena ez izatea, baina zenbakiek ez dute gezurrik esaten. Finaletan ez du inoiz huts egin.
Igande gauean, New Yorken, historia berriro idazteko aukera izango du. Seigarren gola, Munduko Kopa eta betiko oroimenean geratuko litzatekeen beste final handi bat daude jokoan. Eta futbolak azken urteotan zerbait irakatsi badu, da partida handietan Mikel Oyarzabal agertzen denean, ia beti zerbait berezia gertatzen dela.
