Luis de la Fuenteren selekzioa finalaurrekoetan izango da Merinoren beste gol erabakigarri bati esker. Oyarzabal erasoko erreferente nagusia izan zen berriro, eta Zubimendik oraindik ez du debuta egin Mundialean.
Badira partida amaituta dagoenean agertzen diren jokalariak, eta badira dena galtzeko zorian dagoenean historiaren norabidea aldatzen dutenak. Mikel Merino bigarren multzo horretakoa da. Nafarrak berriro ere heroi papera hartu zuen La Roja finalaurrekoetara eramateko, Belgikaren aurkako 2-1eko garaipena erabakitzeko gola 87. minutuan sartuta, Los Angeleseko SoFi Stadiumen.
Portugalen aurkako kanporaketan luzapena saihestu zuen bezala, oraingoan ere bankutik irten eta partida erabaki zuen. Luis de la Fuenteren selekzioa Munduko Txapelketako lau talde onenen artean izango da berriro, eta 2010eko balentria errepikatzeko aukera bizirik mantentzen du.
Realaren ordezkaritzak berriro izan zuen protagonismo handia. Merinok berriro ere titularrak bereganatu bazituen ere, Mikel Oyarzabal izan zen erasoko lan guztia sostengatu zuen jokalaria. Eibartarrak etengabe lotu zituen Belgikako atzelariak, baloia babestu zuen une zailetan eta arnasa eman zion taldeari. Alde iluna Martín Zubimendiren egoerak utzi zuen beste behin. Donostiarra berriro aulkian geratu zen eta oraindik ez du minutu bakar bat ere jokatu Munduko Txapelketa honetan.
Oyarzabalek gidatutako nagusitasuna
Hasieratik bertatik argi geratu zen La Rojak partidaren kontrola bereganatu nahi zuela. Baloiaren %68 izan zuen, 17 jaurtiketa egin zituen, eta horietatik zortzi ate barrura joan ziren. Belgikak, berriz, bost saiakera baino ez zituen egin.
Oyarzabal izan zen aurrealdeko erreferentzia nagusia. Ez zuen gola aurkitu, baina etengabe eskaini zuen babesa, jokaldiei jarraipena eman zien eta espazioak ireki zizkien bigarren lerrotik iristen ziren taldekideei. Beste behin erakutsi zuen zergatik den Luis de la Fuenteren konfiantzazko jokalarietako bat eta zergatik den ezinbesteko pieza selekzioaren jokoan.
Nagusitasun horrek 30. minutuan izan zuen saria. Dani Olmok Courtois estutu zuen lehenik, baina atezainaren aldaratzea Fabián Ruizen oinetara iritsi zen. Andaluziarrak ez zuen barkatu eta markagailuan aurretik jarri zuen La Roja. Emaitzak ordura arte zelaian ikusten ari zena islatzen zuen.
Belgikak kolpe bakarrean berdindu zuen neurketa
Futbolak, ordea, askotan ez du logikarik ulertzen. Belgikak apenas sortu zuen arriskurik lehen zatian, baina Timothy Castagneren erdiraketa bikain bati esker Charles De Ketelaerek burukada bikaina egin zuen eta atsedenaldia baino lehen berdinketa ezarri zuen.
Golak kolpe psikologikoa eman zion Luis de la Fuenteren selekzioari. La Rojak baloiaren jabe izaten jarraitu zuen, baina ordutik aurrera bazekien Belgikaren iritsiera bakoitzak kanporaketa arriskuan jar zezakeela.
Merinok berriro azaldu zuen heroiaren sena
Bigarren zatian ere gidoiak ez zuen aldaketa handirik izan. La Rojak baloiaren kontrola mantendu zuen, pazientziaz jokatu zuen eta Belgikaren defentsan arrakalaren bat aurkitzeko ahalegina egin zuen. Belgikak, berriz, atzean sendo eutsi zion eta kontraerasoan min egiteko aukeraren zain egon zen.
Luis de la Fuente aulkira jo zuen partida desblokeatzeko asmoz. Pedri, Ferran Torres eta Mikel Merino zelairatu zituen freskotasuna eta sakontasuna bilatzeko. Une horretan askok pentsatu zuten azken egunetan gertatutakoa berriro errepikatzeko aukera bazegoela. Eta hala izan zen.
Merino zelairatu eta minutu gutxira iritsi zen neurketako jokaldi erabakigarria. Cubarsík area barrutik egindako jaurtiketa Senne Lammensek ez zuen behar bezala harrapatu. Courtoisen ordez sartu berri zen atezainak baloia ihes egiten utzi zuen, eta aldaratzea Merinoren oinetan geratu zen. Nafarrak ez zuen barkatu eta 87. minutuan 2-1ekoa egin zuen.
Munduko Txapelketa honetan bigarren aldiz jarraian, Merinok ordezkoen aulkitik irten eta kanporaketa bat erabaki zuen. Portugalen aurka luzapena saihestu zuen bezala, Belgikaren aurka finalaurrekoetarako txartela eman zion La Rojari. Une erabakigarrietan agertzeko duen gaitasuna txapelketako irudi nagusietako bat bihurtzen ari da.
Luis de la Fuenteren selekzioak azken txanpan erakutsi zuen heldutasuna ere nabarmena izan zen. Berdinketaren ondoren ez zuen urduritasunik erakutsi, bere jokoari eutsi zion eta azken unera arte sinesten jarraitu zuen. Sariak, beste behin, Merinoren oinetatik iritsi ziren.
Belgikak harro agurtu zuen Mundiala
Porrotak amaiera eman zion Belgikako urrezko belaunaldiaren azken aukera handietako bati. Hala ere, jokalariek baikortasunez hitz egin zuten etorkizunari buruz.
Axel Witselek azpimarratu zuen taldeak txapelketan zehar hobera egin zuela. «Hasieran lotsati samar hasi ginen, baina txapelketak aurrera egin ahala gero eta hobeto jokatu dugu. Horixe da Mundial honetatik eraman behar duguna. Ez nau etorkizunak kezkatzen; etorkizun bikaina dugu aurretik», adierazi zuen.
Thibaut Courtoisek ere antzeko mezua zabaldu zuen, nahiz eta lesio baten ondorioz azken minutuak jokatu ezin izan. «Askotan entzun dugu urrezko belaunaldi honek ez duela titulurik irabazi. Baina Belgika herrialde txikia da, hamabi milioi biztanlera ere iristen ez dena, eta hala ere gauza handiak egin ditu txapelketa handietan. Harro egoteko moduan gaude», azaldu zuen atezainak.
Courtoisek ziur agertu zen belaunaldi berriak urrats bat gehiago emango duela datozen urteetan. «Gazte oso onak datoz atzetik. De Ketelaere, Doku eta gainerakoek esperientzia irabazten jarraituko dute, eta ziur nago etorkizunean Belgika berriro izango dela tituluak irabazteko hautagaia».
Frantzia izango da hurrengo erronka
La Rojak dagoeneko badaki nor izango duen aurkari finalaurrekoetan. Luis de la Fuenteren selekzioak Frantziaren aurka jokatuko du finalerako txartela lortzeko, konfiantzaz gainezka iritsi ondoren. Izan ere, bi kanporaketa jarraian gainditu ditu azken minutuetan erabakitako golekin.
Mikel Merino bihurtu da selekzioaren sinbolo nagusietako bat. Titular izan gabe ere, erabakigarria izaten ari da. Portugalen aurkako kanporaketan luzapena saihestu zuen, eta Belgikaren aurka berriro agertu zen une erabakigarrian. Golak baino gehiago dira bere ekarpenak, baina bi neurketa hauetan bere sen golegilea izan da La Rojaren ametsa bizirik mantendu duena.
🤣 Pero vamos a ver, Mikel, ¿otra vez por aquí?
Escúchame, firmamos hablar contigo después de cada partido.
🫱🏼🫲🏽¿Hay trato, @mikelmerino1?#VamosEspaña | #CopaMundialFIFA pic.twitter.com/RagR12UvUD
— Selección Española Masculina de Fútbol (@SEFutbol) July 10, 2026
Bestalde, Mikel Oyarzabalen lana berriro ere funtsezkoa izan zen, nahiz eta horrek ez duen beti titularretan behar bezainbesteko isla izaten. Eibartarrak etengabe eman zion irteera baloiari, aurkariaren atzelariak lotuta eduki zituen eta erasoko jokaldi askoren abiapuntu bihurtu zen. Golarik egin ez arren, beste behin erakutsi zuen zergatik den Luis de la Fuenteren konfiantzazko jokalarietako bat.
Zubimendik itxaron egin beharko du
Realeko hirugarren ordezkariaren egoerak, ordea, arreta pizten jarraitzen du. Martín Zubimendik berriro ere ez zuen jokatzeko aukerarik izan eta aulkian eman zituen 90 minutuak.
Donostiarra txapelketa hasi zenetik deialdi guztietan egon da, baina oraindik ez du debuta egin Munduko Txapelketan. Errealarekin beste denboraldi bikain bat osatu ondoren iritsi zen Ipar Amerikara, Europako erdilari fidagarrienetako bat izatearen ospea lagun, baina, oraingoz behintzat, Luis de la Fuenteren selekzioan ez du minuturik jokatu.
Frantziaren aurkako finalaurrekoak aukera berri bat izango dira erdilari txuri-urdinarentzat. Ikusteko dago hautatzaileak txapelketako lehen minutuak emango dizkion edo, alderantziz, orain arte erabilitako hamaikakoaren alde egiten jarraituko duen.
Bien bitartean, La Rojak amesten jarraitzen du. Eta amets horrek, beste behin ere, bi izen-abizen ditu protagonista nagusi: Mikel Oyarzabalen lan isila eta ezinbestekoa, eta Mikel Merinoren agerpen erabakigarriak. Bi jokalari ohik bezala, Realaren harrobian eta Anoetako zelaietan hazitako futbolariek berriro ere arrasto sakona utzi dute Munduko Txapelketan.
